ب

ـ آ

? اين مطلب بنابه توصيهء شايان عزيز،در رابطه با راسيسم در �نلاندنوشته شده است (و ارزش ترجمه ندارد)!!!
ا�بتدا بايد بگويم راسيسم �قط منحصر به غرب نيست . مثلا در ايران
آواره هاي ا�غاني و عراقي ، كه نه از پول ماليات مردم! ، بلكه با كار
كم مزد و طاقت �رساي عمــلگي، زنـدگي بخورنميري براي خود و
خانـواده اشان دسـت و پا مي كنند، در معرض انواع آزار، توهين و
هتك حرمت هسـتند. نمي دانم مگر راسيــسم غير از اين اســت ؟!
متاس�ـانه در �نـلاند بدليل كـم بودن تعــداد ايرانيان(حدود????ن�ر)
سايت ايراني نداريم ولي سايت استكهلمين در سوئد ، اطلاعات جالبي
از وضعيت ايرانيهاي آنجا ميدهد كه تقريباً مشابه اينجاست.مخصوصا
خبر نوجوان بزهكار ايراني را حتماٌ بخوانيد.
�هر چند در �نلاند مشكل راسيسم به شكل حادي مشاهده نمي شود
و خود تا بحال شاهد آن نبوده ام ولي متاس�انه وجود دارد و من دو
مورداز ايرانياني را كه از اين مسئله آسيب ديده اند ، مي شناسم.
اولي آقاي ر... كه بيش از ?? سال اسـت كه در �نــلاندمقيم و اكنـون
سيتي زن هسـتند. ايشان كيوسـكي داشـته و به �ـروش ساندويچ و...
مشغول بودند.چندين بار توسـط گروهي راسـيست تهــديد شـد، و
سرانجام كيوسكش را به آتش كشيدند. بيچاره آنقدر تحت �شار روحي
بود كه سكته كرد ولي خوشبختانه به خير گذشت. پرونده ايشان پس از
حدود دو سال هنوز در جريان است. انگار پليس نيز از پس اين اوباش
برنمي آيد!
دومي آقاي ب... كه پيتزايي داشت ،و با حملهء گروهي راسيست ، كـلي
خسارات مالي ديد و چون با كمك دوستانش حســابي با راسيـستها در
ا�تاده بودند، بطوريكه چندين دست و پا شكسته و اغمايي بجا گذاشتند!
مدتي نيز بازداشت شدند و سپس مجبور به �روش اجباري مغازه شدند.
به نظر من چندين عامل در پيدايش راسيست در �نلاند دخيل است.
?. �نلاند اساساًكشور بسته اي بوده و اولين سيل پناهندگان در ????،
پس از�روپاشي شوروي و رويدادهاي سومالي ، وارد اين كشور شدند.
كه بااعمال ناشايست بعضي از ا�راد اين گروهها ، ذهنيت بدي نسبت به
خارجي ها، ايجاد شد. در اين ميان سوماليايي ها با اعمال عجيـب خود ،
ازقبيل روشن كردن آتش در وسط اتاق، عدم است�اده از پودر لباسشويي
درلباسشويي هاي عمومي آپارتمانها و عدم است�اده ازحمــام ودرنتيــجه
بوي ..! ن�رت �نلانديها را برانگيختند. اغلب �نلانديها اطلاعات عمومي كا�ي
ندارند ، بطوريكه �رق ايران و عراق وا�غانستان وپاكستان را نمي دانند !
�كر ميكنند همه كشـورهاي خاورميانه عـرب هسـتند و�ضـاي ا يران را ،از
روي �يلمهاي كيارستمي و سميرا مخلمبا�(سيب) مي شناسند. زيرا
�يلمهايي از جامعه مدرن ايران ،اينجا پخش نمي شود.قصدم ن�ي ارزش
هنري �يلمها نيست ، ولي شايدهمين �يلمها باعث طرح سؤالاتي مانند:0

? ديروز هواي تهران شده بود عين رشت! همينجوري شرشر داشت بارون ميومد.منم تا ساعت 5 كلاس داشتم و حسابي خسته و كو�ته بودم.وقتي استاد برنامه نويسي مون گ�ت كلاس تعطيله زودي با ر�يقم از كلاس جيم شديم كه با سرويس برگرديم خونه.بعد كلي دوئيدن رسيديم سر در دانشگاه وديديم سرويس شهرك غرب مثل هميشه دير كرده!بارون هم كه ماشاالله ماشاالله مثل اسب!! ميومد.خلاصه بعد كلي وايستادن بالاخره سرويس قراضه شهرك اومد و با هزار بدبختي سوار شديم! اما از سرويس بگم:ماشاالله سرويس كه نيست درشكه ست از اين اتوبوس هاي گازوئيلي زمان هيتلر! كه صداي موتورش عين قطار ميمونه كه تازه چون ديروز بارون هم ميومد سق� اتوبوس عين اين خونه هاي خرابه چكه ميكرد!! كلي آب همينطوري ريخت رو كله من بدبخت!!اما از راننده سرويس بگم يه حاج آقائي 60-70 ساله كه يه عينك از اين ته استكاني ها داره ( �كر كنم شماره چشمش 8 يا 9 باشه ) كه هميشه به چشمشه اما همين كه ميشينه پشت �رمون عينكش رو بر ميداره!!و..ازوب لاگ سیب زمینی

? ديروز هواي تهران شده بود عين ر

? با خواندن 2-3 تا وبلاگ بود که �هميدم ممکنه به پايان عمر --وبلاگ-- "روزنه" از حسين ستاره چيزي باقي نمونده باشه ر�تم تو سايت "روزنه" ديدم متاس�انه يه خبراييه
شايد خيلي من نتونسته بودم با مطالب وبلاگ ارتباط برقرار کنم (که حالا دلايلش بماند)..ولي مثلا مطلب "انديشه" از اون دست مطالبي بود که ساعتها �کرمو به خودش مشغول کرده بودولي چيزي که مي خوام بگم اينه چرا مثلا حالا که اين وبلاگ داره بسته ميشه من ياد اين ا�تادم دربارش نظر بدم ...در باره مطالبي که ازش دوست داشتم اظهار نظر کنم و حتي الامکان ازش بخوام به حياتش ادامه بده؟
واقعا جواب اين سؤال به کجا بر مي گرده؟
ما ايرانيهااصولا انگار يک نوع اکراه.. يک نوع ترس و شايد يک نوع نگراني در وجودمون هست که اجازه نمي ده راحت احساساتمون رو به راحت ترين شکل ممکن بيان کنيم انگارمي ترسيم بقيه بخاطر اين ابراز احساسات بي "غل و غش" مسخره مون کنند..بهمون بخندند.. دستمون بندازند...مارو زياده طلب ..پررو ويابر عکس "بچه ننه" ..و ترسو خطاب کنند يادگر�تيم احترام و آبروي هر کسي رو بر اساس ميزان خودداري اون �رد رو تو بيان احساساتش .. تو بيان مشکلاتش تو بيان علايقش اندازه گيري کنيم از همان کودکي "ياد گر�تيم" که نه..در مغز و روح و جانمان حقنه کردند که در مقابل خواسته ها و تمايلات ديگران کوتاه بياييم......حق مان خورده شود ولي حر� نزنيم ولي مي توانيم "مظلوم " باشيم ...تا مي توانيم گريه کنيم ...احساساتمان...عواط�مان..علايقمان را �رو خورده نگه داريم تا تلمبار شده شان را درمراسم عزاداري..مراسم گريه و...و... بيرون بريزيم.. ولي بر عکس ياد نگر�تيم که ميشه تو زندگي اشتباه کرد ...اشتباه کرد آنقدر اشتباه کرد تا بالاخره يه راهي پيدا شود..ياد نگر�تيم ميشود از زندگي لذت برد مي توان شاد بود..مگر نه اينست که ر�تن به خارج از کشور براي اکثر ايرانيان به يک آرزو تبديل شده �کر مي کنيد انگيزه بيش از نيمي ازاين اکثريت چيست ؟.......براي مردان نشستن در يک بارو نوشيدن يک گيلاس مشروب و..... براي بانوان هم حداکثر ر�تن به يک دانسينگ وسر زدن به شوهاي مد و..... مسخره است نه آنهم در قرن 21 ...
ميگن شخصيت يک ...نو جوان يا يک جوان مدام در حال تغيير است هر سال که بلکه هر ماه شخصيت جديدي از يک نوجوان 15-16 ساله مواجه هستيم که مدام علايقش ..احساساتش ..طرز حر� زدنش طرز لباس پوشيدنش تغيير مي کند..آنقدر تغيير مي کند تا متناسب با سن وسالش به يک شخصيت قوام يا�ته دست پيدا کند و "خودش " راه زندگي خود را پيدا کند(((1))).
حالا بياييد به معناي واقعي کلمه اجازه اينکار رو به او ندهيم طناب سنگين
"عر� جامعه و دين" را بر دست و پايش ببنديم .. مجبورش کنيم �قط و �قط حق دارد يکجور لباس بپوشد...�قط حق دارد يکجوراظهار نظر کند ....اونجوري که ما تشخيص مي دهيم حر� بزند...احساس داشته باشد... علايق خودش را آشکار کند....بخورد...بياشامد....به گذشته.وحال و آينده اش نگاه کند و.و.(((2)))..

........ادامه دارد...........

از وب لاگ گنگ خوابيده

سلام به همه . بنده به طور كلي آدمي جدي و خشك نيستم (راجع به آدم بودنم مطمئن نيستم اما مي دونم كه كلا “ بي خيالش “ هستم) ولي گاهي اوقات يه چيزهايي روم اثر مي گذاره مجبورم مي كنه كه �كر كنم هر چند بعد از �كر كردن راجع به اونها راه حلهايي با تريپ “پت و مت�(بازيگران محبوب سريال “همينه“) به ذهنم مي رسه ...راستش اين مطلب رو توي ذهنم طنزآلود پرورده بودم اما شايد طنز بعضي موقعها اثر گذاري رو مخدوش بكنه...
×××
با وجود تلاشي كه براي نازك كردن ابروهاش Ø

- دختر نبايد ترسو باشه.- ترس ؟ ترس از چي ؟ آخه اين هم شد معيار براي � انتخاب دوست دختر؟ همه دنبال� هيکل وقيا�ه اند حالا تو گير دادي به ترس؟
- از ما گ�تن..هيچي مثل ترس نمي تونه يک مرد رو ذله کنه.1/- خيلي ممنون آقا. سر� �رشته پياده ميشيم.- شما 100 تومن ديگه بده .- مگه کرايه آرياشهر- تجريش 250 نيست؟
- نه داداش چون راهنمايي رانندگي Ú¯Ù�ته همه بايد کمربندايمني ببندن ما هم Ù�قط يه Ù†Ù�ر جلو ميشونيم کرايشو از بقيه مي گيريم.- يعني Ú†Ù‡ ØŸ اين مشکل شماست Ú†Ù‡ ربطي به مساÙ�رها داره مساÙ�رها چرا بايد پولش رو بدهند - بيا بريم آرش.. ولش Ú©Ù† ..- آخه ...- بÙ�رما آقا اين هم 100 تومن .- قربون آبجي. خدابرکت بده !- يعني Ú†ÙŠ ØŸ داشتم باهاش حرÙ� مي زدم ØŒ دعوا Ú©Ù‡ نمي کردم ،اينجور هول کردي Ùˆ رنگت پريد ...اصلا Ù‹ چرا بهش پول دادي -آخه مي دوني ØŒ ارزش نداره سرÙ�50 تومن بخواي با ÙŠÚ© راننده تاکسي جروبحث کني !2/- عزيزم براي Ú†ÙŠ تا از دور ÙŠÚ©ÙŠ Ú©Ù‡ لباسش Ø

1: اب رودخانه خود را با �راز و نشيب زمين سازگار مي كند بي انكه دريا را از ياد ببرد.
#: مبارزان راه روشنايي در اولين نگاه يك ديگر راباز مي شناسند چون به اين جهان تعلق دارند.
...خيلي از اوقات سست مي شوند، براي چيزهاي احمقانه رنج مي كشند، زندگي خويش را بي معنا تصور مي كند ، حتي خويش را شايسته دريا�ت بركت يا معجزه نمي داند.
و دقيقا به همين خاطر است كه انها مبارزان راه روشنايي هستند، چون اشتباه مي كنند و چون از خويش پرسش مي كنند....
#: كم كم هر انچه كه پيچيده مي نمايد ساده مي شود و انگاه است كه احساس سعادت مي كني.


2: امروز دقيقا 1650 روز از زماني كه محمد خاتمي ، در يك انتخابات خارق العاده براي نخستين بار به رياست جمهوري برگزيده شد مي گذرد.
1650 روزي كه لحظه لحظه ان را با بيم و اميد طي كرديم.
براي ترس دلايل زيادي داريم و براي اميد تنها يك دليل: �ردايي كه مي ايد.
در سايت رسمي رياست جمهوري مي توانيد با خاتمي ارتباط برقرار كنيد.


از وب لاگ آ�تاب

2: روزنامه جهان �وتبال يك مقاله �وق العاده با عنوان ( چيرو و تحولات اجتماعي ايران) در شماره 40 خودش داره كه بد نديدم قسمتهاي از اون رو بيارم:
... نگاه امروز ما به �وتبال و يا هر چيز ديگر همان نگاهي نيست كه يك دهه پيش يا حتي چند سال پيش داشتيم، امروز ما جور ديگري نگاه مي كنيم و جور ديگري �كر مي كنيم و بلاژويچ زماني به ايران امد كه اين تحول اغاز شده بود.
دليل اينكه امروز پس از شكست تيم ملي در راه جام جهاني بلاژويچ هنوز از اعتبار اجتماعي در نزد ايرانيان برخوردار است را نبايد در واژه هايي از اين دست دانست: او خارجي است ، رنگ چشمها و مو هايش با ما �رق مي كند!!!
... دليل محبوبيت چيرو انرژي است كه در حر�ها و ر�تار وي نه�ته است.
... امروز نگاه ما عوض شده ، و اين گونه است كه مي گوئيم بلاژويچ خوشبخت است كه در �ضاي تازه سرزمين ما زندگي مي كند.
اگر هنوز هستند كساني كه نگاه ديگري دارند- (‌ و نه نظر ديگري)-ا�كار عمومي و صاحبان نگاه تازه هم هستند و حضورشان موثرتر است.
بلاژويچ مي ماند و حتي اگر برود ، مي دانيم كه براي ماندنش هم استدلال منطقي داريم و هم �اكتورهاي ديگري كه انرژي چيرو و �ضاي تازه سرزمين ما پديد اورده است.
امروز چشمان ما تحولاتي را مي بيند كه سالها به دنبالش بوديم.....
تحولاتي كه چيرو قادر است انها را بوجود اورد، �قط در شكل �وتبال ما نيست، بلكه در محتوا نيز تاثير گذار است.
3: ا�. بي .اي مي گويد او اولين هواپيمايي را هدايت مي كرد كه به برجها برخورد كرد.
محمد عطا، دانشجويي ساعي ،تروريستي بي رحم، مسلماني بنيادگرا، جواني تودار، مردي بي احساس و نهايتا كوهي از تناقض!
درسال 1968 در دلتاي نيل از پدر و مادري تحصيل كرده متولد شد.
پدرش مي گويد:اين بچه �وق العاده بود،هميشه خنده به لب داشت و ارام و زحمتكش بود.
پس از اخذ ديپلم، در رشته معماري به تحصيل مي پردازد و سرانجام با پذير�ته شدن در دانشگاه هامبورگ به المان مي رود.
استاد شهرسازي اين دانشگاه به ياد مي اورد: از ابتداي ورود الماني را خوب صحبت مي كرد ، سخت كوش و جدي بود ولي گاهي هم مي خنديد.
در شركت نقشه كشي پلان كنتور با حقوق ماهانه 1700 مارك و 19 ساعت كار در ه�ته استخدام مي گردد.
يكي از همكاران سابقش مي گويد: هر چقدر هم كه اين وضع �جيع باشد بايد گ�ت كه جز خا طرات خوب، چيزي از محمد به ياد نداريم.
سال 96 وي به ناگاه تمام ارتباطات خود را با دوستان انگشت شمار المانيش قطع مي كند... او ادم ديگري شده بود.
..... 11 سپتامبر ، �رودگاه بوستون، ساعت 5:45 ، پرواز شماره 11 امريكن اير لاينز، .....
تنها چيزهايي كه از وي ماند دو تا از ساكهايش بود كه در �رودگاه بوستون جا مانده بود:
يك نوار ويدئويي مربوط به شبيه سازي پرواز، يك كتاب دعا و يك وصيت نامه به زبان عربي كه وي در ان از خود به عنوان شهيد ياد كرده بود:
شهيد محمد عطا!!!؟

ديشب ر�ته بودم كا�ه‌ي «اعماق اجتماع». اين اسم را من رويش گذاشته‌ام. اسم اصلي‌اش كا�ه‌ي �يشر است. از معدود كا�ه‌هاي پاريس است كه وقتي وارد مي‌شويد همه با شما سلام عليك مي‌كنند و حتا دست مي‌دهند. يك تلويزيون بزرگ دارد كه بخاطرش، وقت‌هايي كه مسابقه‌ي �وتبال هست، غلغله مي‌شود . آخر، مسابقات باشگاهي را كانالي نشان مي‌دهد كه پولي‌است،‌ بايد مشترك بشويد. صاحب كا�ه هيكلي لاتي دارد و تمام تنش خالكوب است. زنش هم كه پا به پاي او پشت پيشخوان كار مي‌كند كمي خل وضع است. پسر 18 ساله‌ي اين زوج هم كه چشم‌هايش چپ است و خودش هم خل‌تر از مادر، مثل يك گربه‌ي يتيم دائم آنجا ولو است. مشتري‌ها اغلب كارگرند؛ بيشتر الجزايري و مراكشي. تك و توكي هم �رانسوي. هر وقت به آنجا مي‌روم بدترين و كثي�‌ترين لباس‌هايم را مي‌پوشم. نه اينكه مي‌خواهم همرنگ جماعت شوم، نه. از بس كثي� است آنجا. �رانسوي‌ها نسبت به ديگر غربي‌ها مردمان چندان تميزي نيستند(نسل جوانشان البته كمي آمريكايي شده‌اند، يعني هر روز دوش مي‌گيرند). حالا حساب كنيد وضع اين كا�ه را. يكي دوتا از مشتري‌ها كاملاً بالا خانه‌شان را اجاره داده‌اند؛ يكي‌شان دائم مي‌رود مستراح؛ در را هم كاملاً نمي‌بندد. در مستراح هم توي سالن باز مي‌شود. يكي ديگر كه ريش و موهاي ژوليده‌اي دارد، مثل مانكن‌ها، دائم طول سالن را طي مي‌كند، مي‌رود جلوي اكران، ناگهان برمي ‌گردد، دستش را مي‌زند زير چانه و ملتي را كه زل زده‌اند به تلويزيون تماشا مي‌كند. هروقت كه مي‌روم به كا�ه‌ي اعماق اجتماع دوش نمي‌گيرم، موكولش مي‌كنم به وقت برگشتن. از بس كثي� است آنجا. همينكه وارد مي‌شوم مجبورم با دستمال كاغذي صندلي و ميز را تميز كنم. يك سگ گنده‌ي پير مريض احوال دارد اين صاحب كا�ه كه دائم دراز مي‌كشد وسط راهروي باريك ميان ميزها؛ يعني درست توي دست و پاي ما. همينطوري تمام هيكلش بو مي‌دهد، انگار كا�ي نيست، هر چند دقيقه يكبار هم، مثل گل شب‌بو، عطري از خودش ول مي‌كند كه آدم احساس مي‌كند، پس از برگشتن به خانه، روحش را هم بايد شستشو بدهد. يك گربه‌‌ي چرتي هم دارند كه نمي‌دانم چرا هميشه مي‌نشيند روي ميز من. و من دائم بايد مواظب باشم دود سيگارم نرود توي چشم او. لابد مي‌پرسيد همه‌ي اين زجرها را من چرا به خودم مي‌دهم، آنهم درحاليكه اينهمه كا�ه‌ي تميز در اينجا هست؟ نه اشتباه مي كنيد. درست است كه اغلب نوشته‌هاي من داستانش در اينجا مي‌گذرد و من ناگزير از شناختن محيط اينجايم. اما براي تماشاي �وتبال مي‌روم. البته، به طور طبيعي اين چيزها گاهي توي آثارم سرك مي‌كشند. مثلاً كاراكتر و مشخصات ظاهري آن مهتري را كه در رمان «چاه بابل» آورده‌ام دقيقاً از همين ژرار، صاحب كا�ه، گر�ته‌ام. ديشب، پس از يكسالي قهر با تيم محبوبم «المپيك مارسي»، ر�ته بودم بازي اش با پاري سن ژرمن را ببينم. اين تيم و سرپرست قبلي و �علي‌اش برنار تاپي به نوعي براي من تصوير ژنتيكي �رانسه‌ي دهه‌ي نود اند. اين را براي توجيه نمي‌گويم. علاقه‌ي ديوانه‌وار من به �وتبال بر مي‌گردد به دوران كودكي. سي و پنج سال است كه هيچ جام جاني را از دست نداده‌ام. نكته اينجاست كه تا سال‌هاي سال مجبور بودم اين علاقه را از دوستان اديب و هنرمندم پنهان كنم. آخر در آن سالها، و در �ضاي روشن�كري ايران، روشن�كر و هنرمند مشخصات كليشه‌اي خاصي داشت. و اگرچه من هرگز به اين كليشه‌ها تن نمي‌دادم، اما جرئت ابراز هويت �ردي خودم را هم نداشتم. نخستين ضربه‌ي رهايي بخش وقتي �رود آمد، (حدود سال‌هاي 1353 ) كه دريا�تم نمايشنامه نويس اطريشي مورد علاقه‌ام پيتر هانتكه هم ديوانه‌ي �وتبال است. با آمدن به �رانسه متوجه شدم چقدر زياد است تعداد اينگونه هنرمندان. همزمان با جام جهاني 98 كه در �رانسه برگزار شد، تآتر ژرار �ليپ با همكاري وزارت �رهنگ و يكي دوجاي ديگر تصميم گر�ت كه از هر كشور شركت كننده در جام جهاني، يك نمايشنامه را انتخاب كند و به صورت «ميزان اسپاس» توسط هنرپيشگان و كارگردانان �رانسوي روي صحنه بياورد. البته عربستان و چند كشورديگر كه يا تآتر نداشتند، يا تآتر عقب مانده‌اي داشتند، كنار گذاشته شدند. از ايران پانزده نمايشنامه رسيده بود كه هيات داوران نمايشنامه‌ي «معماي ماهيار معمار» را كه از كارهاي شانزده سال پيش اين وبلاگ صاحاب است انتخاب كرد. پولش كه خيلي چسبيد. اما باور مي‌كنيد اگر بگويم شادي من از اين امر بيشتر جنبه‌ي �وتبالي داشت تا ادبي؟ حس مي‌كردم من هم به نوعي در جام جهاني شركت كرده‌ام(آخر، نخستين روياي من اين بود كه �وتباليست بزرگي بشوم، ادبيات آمد و در همان سن چهارده سالگي همه‌ي كاسه كوزه‌هايم را بهم ريخت) . بس است ديگر. بروم دوش بگيرم كه كار از خ�ه شدن گذشته و بوي درا�شاني‌هاي اين سگ ها� ها�وي كا�ه‌ي اعماق اجتماع بد جوري دارد احساس سوسولي‌يت مرا جريحه‌دار مي كند.
ازوب لاگ صاحاب

? آقا ترا به جان وبلاگتان قسم، يک بنده خدائي پيدا شود و ما را از اين عذاب اليم نجات دهد.
اين عذاب اليم چيه؟ الان خدمتتان عرض ميکنم.
با اين عدم جلوگيري از جانب آدم Ùˆ حواهاي جوان ايراني، نرخ رشد جمعيت وبلاگهاي ايراني از چنان سير صعودي تصاعدي برخÙ8

? به نظر من سعي دولت براي كنترل اينترنت شبيه تلاش براي آلوده كردن آب دريا از طريق جيش كردنه (ببخشيد من اصولا آدم مودبي نيستم) البته نه اينكه هيچ جاي نگراني وجود ندارد اما نبايد زياد نگران بود جريان راديوي موج كوتاه ، ويدئو و ماهواره را در نظر داشته باشيد.�رض كنيم كه دولت همه آي اس پي هاي خصوصي رو جمع كند ، اشتراكهاي دولتي را محدود كند و حتي براي هيات علمي دانشگاه ها نيز حق است�اده از اينترنت را قائل نشود.با اين سرعت پيشر�ت تكنولوژي ماهواره اي طولي نمي كشد كه يك شركت چيني دستگاهي را با قيمتي ناچيز روانه بازار مي كند كه نسخه اي از اصل ژاپني يا آمريكايي آن بوده وبا آن مي توان از طريق يك ديش 60 سانتي و يك رايانه شخصي به شبكه جهاني متصل شد.
شما با يك مراجعه به پشت شهرداري قادر خواهيد بود آنرا كه زحمت قاچاقش رو بچه هاي هميشه در صحنه بندر كشيده اند تهيه كنيد و ديگر كار تمام است علي مي ماند وحوضش . يادش به خير اون زمانهايي كه تازه ماهواره آنالوگ با ديشهاي دو متري به بازاز اومده بود(حدودا 9 سال پيش) با وچود تدابير شديد و بگير بگير هاي هرشب و توقي� كردن كليه لوازم صوتي تصويري است�اده كنندگان ماهواره ، روزي نبود كه مجري هاي چشم بادامي ام تي وي (Star TV Network) نامه ، �كس يا تل�ني از ايران نداشته باشند.
البته بنده شخصا منشا زمزمه هاي اخير را بعد اقتصادي مسئله مي دانم و نه سياسي يا �رهنگي... تا نظر شما چه باشد.
از وب لاگ دندان پزشک

? ببينيد حر� زدن چه چيز و حشتناکي است که بزرگترين احترامها يک دقيقه سکوت است



? ايران سرزمين تناقضات عجيب و غريب هست هيچ کشوري به اندازه کشور ما دچار چندگويي و تناقض نيست به عنوان مثال همين صدا و سيما خودمان را ببينيد در راديو جوان از صبح تا شب انواع اقسام گويندگان بسيار محترم و �هميده جوان را تشويق به عاشقي مي کنند از جوان مي خواهند تا دوست بدارد تا به مقام بالاي معنوي برسد اما تا اين جوان تصميم مي گيرد تا با عشق خود به يک گردش برود ده ها پليس و کميته و بسيج و هزار جور مصيبت ديگر از آسمان ظاهر مي شوند و جوان بيچاره از عشق خود به جاي حاصل معنوي چند شب بازداشت و چند ضربه شلاق را به هديه مي برد راستي که مملکت ما سرزمين عجايب است
از وب لاگ برگ

: سايت بي بي سي يك بخش جالب داره به اسم عكسهاي ه�ته:
در اين بخش عكسهاي خبري منتخب و جالب ه�ته نمايش داده مي شوند
در عكسهاي اين ه�ته سه تاشون بيشتر از همه جلب توجه مي كنه:
يكي پسر بچه ا�غاني از شهر كندوز كه كاپشني با 2 برابر اندازه اش به تن داره و خيلي با مزه شده!
دومي عكسي از جرج بوش پسره كه در باغ كاخ س�يد مورد حمله يك بوقلمون قرار گر�ته!!
و سومين عكس متعلق به پاپ است كه داره يك اي ميل مي �رسته!‌
( با تشكر از هدر{حسين درخشان} عزيز!!!)
از وب لاگ آ�تاب